Welkom
Doelstellingen
Praktisch
Stel je kandidaat!
Rwanda-Kivu
Terugblik 2005
Terugblik 2006
Terugblik 2007
Terugblik 2008
Terugblik 2009
Terugblik 2010
Terugblik 2011
Terugblik 2012
Terugblik 2013
Terugblik 2014
Terugblik 2015
Terugblik 2016
Terugblik 2017
Terugblik 2018
Fracarita Belgium
oud-Zuidreizigers

Terugblik 2014

Ook de deelnemers aan de tiende Zuidreis naar Rwanda en Kongo zijn terug thuis. Je leest hieronder meer over hun indringende ervaringen.

deelnemers 2014

"De morele les van mijn paps die me SMS't terwijl ik te Zaventem aan de gate sta: “Hoi bert goede vlucht en geniet van deze ervaring en weet dat je ook gelukkig kan zijn met veel minder”. Inderdaad, ik zal de volgende dagen merken hoe waar dit is..."

"Waar de koorleden in het begin stil op banken zaten evolueerde dit tot het dansen op het zo herkenbare Afrikaanse ritme. De basstemmen zijn prachtig. Onwillekeurig word ik meegesleurd door dit ritme, ik kan niet stil blijven zitten, ondanks het feit dat ik geen danser ben en eerder houterig beweeg. Maar deze muziek doet meer dan dat: je wordt er goed gezind van, je geniet mee en je staat weer wat positiever in het leven."..."

"De technische school van broeder Gaston is een stukje thuiskomen voor mij: de geur van het zaagsel en de motorolie doen me denken aan de technische school waar ik les geef. Wat zou ik graag mijn collegas hier eens naartoe sturen! Zeker zij die klagen over de klas zonder beamer, het internet dat soms plat ligt, de koffie die niet gezet is Enfin soit: ikzelf ben gecharmeerd door het hoge niveau van de technische school. Dit had ik nooit verwacht"..."

"Pure armoede! Ik wist niet dat het mij zoveel zou doen. Stilstaan bij deze realiteit is lastig, heel lastig. We stelden heel wat vragen aan Paso en hij stond voor al onze vragen open. Zon warme, enthousiaste man die probeerde iets van zijn leven te maken, chapeau! Het leven voor hem is een geschenk en hij neemt wat er komt. Een mens van vlees en bloed, een collega!"..."

"Bernard geeft aan dat we er bijna zijn. Hij motiveert ons met het beeld van de douche straks. Als ik hem vraag of hij straks ook kan douchen, dan zegt hij dat hij straks nog naar beneden moet om water te halen. Het werd stil."..."

"Na de hele dag doorheen de wijken van Bukavu gestapt te zijn, komt een Zuidreiziger s avonds met zijn gids toe in het klooster. Hij zet zich neer en zegt: le nouveau moi est arriv. Dan is het wat stil en hij voegt er alleen nog aan toe: nu kunnen we niet meer zeggen, we hebben het niet geweten."..."

"Er is de ontmoeting geweest met boeiende mensen, zowel in onze groep, maar zeker ook ter plaatse. Ze hebben nog eens bevestigd dat alle mensen toch dezelfde noden hebben, de concrete uitingsvormen kunnen verschillen, maar we hebben toch allemaal nood aan vriendschap, erkenning, het gevoel iets te betekenen voor anderen. En bij deze zoektocht kunnen we allemaal van elkaar leren, wij van de Afrikanen, en zij van ons. Het is geen eenrichtingsverkeer, maar anderzijds wil ik ook hun levenswijze niet romantiseren of idealiseren. Zij zouden het allemaal liever ook beter hebben en kunnen genieten van (een deel van) onze welstand. Maar ik kan toch iets leren van het feit dat ze een feest maken van elke kleine gelegenheid. Hun grotere aandacht voor het gemeenschapsgevoel kan zeker inspirerend zijn voor ons, sterk individualistische westerlingen. Hun gevoel voor ritme, het opgaan in muziek en dans kan helpen om het leven beter aan te kunnen, zoals Mandela terecht ook zei."..."

"Nooit eerder zag ik zoveel warmte en liefde tussen de leerlingen onderling, de leerlingen en de leerkrachten"..."

"Bij het bezoek aan het huis van de mama van Jacqueline grijpt diep onrecht mij naar de keel. Het verlamt mij letterlijk. De confrontatie met zon armoede. De manier waarop deze vrouw overleeft. Elke dag opnieuw. Hoe zij leeft?"..."

"Vanuit het besef van gelijkheid, en gelijkwaardigheid wordt het gevoel van onrechtvaardigheid groter als je bedenkt dat de toevalligheid waar je geboren wordt zo bepalend kan zijn, louter voor je overleving, voor je te verwachten levensduur, maar zeker ook voor de omstandigheden waarin je kan leven. Moet je elke dag de strijd aangaan om het louter overleven, zorgen dat er water is, dat je houtskool hebt om vuur te maken om eten klaar te maken, om eten te kunnen kopen... En als je dan tegenslag hebt om ziek te worden, weet je niet of je de essentile zorg kan betalen. En dan hebben we het nog niet over het kunnen genieten van goed onderwijs, of er zorg voor je zal zijn als je het sociaal of emotioneel moeilijk hebt, of er ondersteuning zal zijn als je kind een handicap heeft..."..."

"Deze morgen heb ik nog even naar het beeldje gekeken dat ik heb meegebracht. Het doet mij telkens denken aan de denker van Rodin. Toen ik thuiskwam zat dit beeldje, net als alles, onder het rode stof. Mijn zorgzame vrouw heeft het afgestoft, en het staat nu in mijn boekenkast. Als ik goed kijk zie je in een hoekje nog een beetje rood (Rwandees) stof. Maar ik vind dat niet erg, integendeel. Het houdt zo de band met de concrete realiteit van de Zuidreis levendig. Maar het is ook een metafoor voor hoe ik mij voel. Terug thuis heb ik ook een deugddoende douche genomen en alle stof en vermoeidheid van mij afgespoeld. Maar ik ben niet meer dezelfde, er is iets achtergebleven dat niet kan uitgewist worden, en wat ik ook niet wil uitwissen."..."

"Ik wou dat ik jullie lezers allemaal eens kon meenemen en samen de straat aflopen, of liever de heuvel optrekken. De beelden die ik daar gezien heb, zal ik nooit nog vergeten!"..."

"Als ik naar mezelf kijk en ik steunde een project in de periode voor ik meeging op de Zuidreis, dan stond ik daar echt niet bij stil. Het doet me nu nadenken en snappen dat ze ons echt wel nodig hebben en dat ik graag wil helpen waar ik kan."..."

"NGO's als Fracarita Belgium waarvan we enkele projecten bezocht hebben, zijn zeker een goede bestemming voor hulp. Het is duidelijk dat op een doordachte manier gekeken wordt hoe men kan bijdragen tot de ontwikkelingsmogelijkheden van mensen die het in die moeilijke omstandigheden toch extra lastig hebben en dat voorzichtig met het ontvangen geld wordt omgegaan."..."

"Ik kan de wereld niet veranderen. Maar er zijn nog enkele mogelijkheden. Ik kan de mensen rondom mij vertellen wat ik gezien heb en hoe confronterend, maar niet deprimerend dit alles was."..."

"Zeker wel: wij kunnen allemaal ons steentje bijdragen. Meer nog, het is onze verdomde plicht, wat ook tot uiting komt in deze uitspraak van Nelson Mandela: Armoede bestrijden is geen daad van liefdadigheid. Het is een daad van rechtvaardigheid. Het is de verdediging van een fundamenteel mensenrecht, het recht op waardigheid en een fatsoenlijk leven. Zolang armoede blijft bestaan, is er geen echte vrijheid."..."

foto0

foto1

foto2

foto3

foto4

foto5

foto5


contact:  
Google


www.zuidreis.be