Welkom
Doelstellingen
Praktisch
Stel je kandidaat!
Rwanda-Kivu
Terugblik 2005
Terugblik 2006
Terugblik 2007
Terugblik 2008
Terugblik 2009
Terugblik 2010
Terugblik 2011
Terugblik 2012
Terugblik 2013
Terugblik 2014
Terugblik 2015
Terugblik 2016
Terugblik 2017
Terugblik 2018
Fracarita Belgium
oud-Zuidreizigers

Terugblik 2008

Woensdagmorgen 13 februari stapten in Zaventem opnieuw 8 lokale promotoren van Caraes uit het vliegtuig uit Kigali. Twaalf dagen reisden ze door Rwanda en Oost-Kongo en bezochten er projecten van Caraes. Ze maakten er kennis met hun collega leerkrachten, opvoeders en psychiatrische verplegers. Zelfde job, totaal andere omstandigheden.

In Bukavu hebben zij er bovendien de Broeders Johan en Innocent ontmoet, van de Zuidactie Bora Shabunda. De Broeders waren zichtbaar ontroerd over het campagnemateriaal en de multimediapresentatie die werd meegebracht en de Zuidreizigers over de getuigenissen van de Broeders en over het prachtige werk dat zij leveren in het psychiatrisch centrum Sosame te Bukavu. We ondersteunen zinvol werk!

“Wat ik vooral wil doorgeven is het immense respect dat ik gekregen heb voor de inzet, de veerkracht en enthousiasme waarmee de broeders en hun medewerkers in Afrika hun missie verrichten. Prachtig werk hebben wij met eigen ogen kunnen zien. Ik wil dat nu al zeggen om alle collega’s hier te stimuleren om Caraes te steunen. Werkelijk heel eerlijk, de middelen waarvoor wij ook ons steentje bijdragen, worden zeer goed aangewend en daarvoor zijn zoveel mensen dankbaar in Afrika.”

deelnemers2008

Als ik de eerste ochtend wakker word door het gefluit van de vogels, blijf ik toch even liggen om te genieten. Geen ander geluid, enkel de natuur, ik denk dat het de eerste keer in mijn leven is dat ik zo goed gezind kan opstaan. Als ik buitenkom in de tuin van het klooster kan ik alleen maar denken: waauw. Wat een mooie kleurenpracht: bloemen, appelsienenbomen, advocadobomen, bananen-bomen,...

Jean-Michel, de nursingdirecteur van het ziekenhuis in Ndera gaf een duidelijke uitleg. Ik had de indruk dat dit ziekenhuis zeer goed was georganiseerd. Ik was erg onder de indruk hoe men hier met de patiënten omging. Vooral de vrouwelijke patiënten heetten ons meteen hartelijk welkom en amuseerden zich kostelijk met de blanken. De zon scheen fel wat de eerste dag nog schitterender maakte...

In Gatagare, de school voor fysisch gehandicapte kinderen, is men heel trots op wat ze daar hebben verwezenlijkt. Je merkt dat ze fier hun instituut tonen en heel veel trachten te vertellen tijdens hun rondleiding. Onze bevestiging, bewondering en interesse in hun werk blijkt voor hen erg waardevol te zijn. Met hun gastvrijheid laten ze dit overduidelijk voelen.

De wandeling in de heuvels was er ook eentje om niet te snel te vergeten. We hebben ons meer dan vermenigvuldigd op de terugweg. Een slinger kinderen liep dan ook vrolijk om ons heen. Ze hadden op zijn minst evenveel lol met ons als wij met hen…

Na een rondleiding in de psychiatrie in Butare stap ik samen met Emmanuel onder één paraplu. We babbelen over België, wanneer Emmanuel plots zegt “Ik was in jouw land voor een stage. Ik vind het leven er niet zo gemakkelijk, iedereen is daar constant met zijn eigen ding bezig”. Het lijkt me de spreekwoordelijke nagel op de kop. Hoeveel tijd hebben we voor onze familie? Hoeveel mensen zitten er nog in verenigingen? Wie helpt zijn oude buurvrouw?

“Is dat dé Broeder Innocent van de Zuidactie Bora Shabunda,” vragen Ewan en André als ze het klooster van Bukavu binnenkomen. Meteen schieten ze op hem af en de camera’s worden bovengehaald. Iedereen wil een persoonlijke foto met Broeder Johan en Innocent voor het thuisfront. Die laten het zich allemaal lachend (maar ook wel een beetje trots) welgevallen. Later zullen de leerlingen van Annelies pochen tegen die van de andere klassen: “Het is wel onze juf die op de foto staat met Broeder Innocent van de affiche van de Zuidactie!”

Het bezoek aan Sosame, dat was voor mij heel speciaal. Het psychiatrisch centrum waar broeder Johan van de Zuidactie Bora Shabunda directeur is. Prachtig om hier rond te lopen en te luisteren naar de uitleg van de personeelsleden. Ik vond dit een reuze project.

We hadden een lang gesprek met broeder Johan toen bijna iedereen was gaan slapen. Johan vertelde over de heksenkinderen die er in vele Congolese gemeenschappen zijn. Deze kinderen zijn uiteraard zeer zwaar getraumatiseerd door de onterechte beschuldigingen en door hoe ze worden behandel. Vaak komen ze daarna in zijn ziekenhuis terecht. Het zijn kleinschalige initiatieven zoals Sosame die er het verschil maken. Dat voel je aan de mensen die je er ontmoet en waarmee je praat.

Broeder Johan vertelde ons die ochtend over de kindsoldaten en over de verkrachte vrouwen die bij hen langskomen. Het is de dagelijkse realiteit waarmee hij geconfronteerd wordt en je voelt aan hoe hij vurig hoopt dat zijn project in Shabunda snel kan opstarten omdat daar de noden nog groter zijn... Met passie in zijn stem laat hij zich ontvallen dat de Zuidactie maar liefst veel opbrengt want dat er nog veel moet worden gedaan...

's Morgens bezoeken we de technische school ITFM. Voor deze school organiseerden we in 2005 onze Zuidactie Jambo. We kijken onze ogen uit. Trots toont Broeder Gaston overal het materiaal dat met onze steun kon worden aangekocht. Iedereen fotografeert er op los en wil thuis tonen wat er met ons geld in deze secundaire school gebeurt.

Het is onmogelijk om alle indrukken op papier te zetten die we opdeden tijdens het bezoek aan de wijken waar de leerkrachten woonden. We hebben zoveel gezien, gevoeld, geroken,… Wat ben ik blij dat ik ‘la vie dans les quartiers’ aan de lijve ondervonden heb. Het geeft me veel stof tot nadenken

Ik schudde de hand van een bejaarde aardappelverkoopster op een markt in de sloppenwijk. Gehuld in lompen, krom van de reuma en helemaal doorweekt van een stortbui. Met haar blote voeten stond ze in de vuile modder, op een vuil doek haar aardappelen op stapels die ze voor een peulschil verkocht. Ik stond daar met mijn Timberland-adventure-schoenen en mijn Goretex-regenvest. Ze lachte vriendelijk en brabbelde wat beleefde woorden uit haar tandeloze mond.

De blindenschool in Rwamagana is een plek die ik een heel warm hart toedraag. Het is ongelofelijk hoe snel je je op een bepaalde plaats en bij bepaalde mensen ‘thuis’ kan voelen… De kinderen die blind zijn zitten in de klas naast iemand die wel kan zien. Ook op de speelplaats zie je ze elkaar helpen. Ze lopen arm in arm zodat ze nergens tegenaan botsen. Ze zijn er voor elkaar. Hier kunnen wij nog iets van leren.

Een dagcentrum in Rwanda. Ik ben heel benieuwd. We worden ontvangen door Honorée, een soort van coördinatrice van het centrum. Ik vertel haar dat ik zelf ook op een dagcentrum werk. Dit verrast haar zodanig dat ze me spontaan stevig vastpakt voor een dikke knuffel. De toon is gezet. We wisselen tijdens het bezoek voortdurend uit. Alles is zo herkenbaar, maar toch zo anders. Een topper als afsluitend projectbezoek.

In Afrika heb ik dynamiek gevoeld, heb ik leven gevoeld. Eigenlijk voor een stuk een terug gaan naar de bron. Er is iets diep in me wakker geworden, iets beginnen stromen. Door de Zuidreis is er iets ontstaan. Iets dat me in beweging heeft gezet. Hier eindigt het niet. Voor deze mensen wil ik gaan.

foto1

foto2

foto3

foto4

foto5

foto6

foto7

foto8

foto9


contact:  
Google


www.zuidreis.be