Welkom
Doelstellingen
Praktisch
Stel je kandidaat!
Rwanda-Kivu
Terugblik 2005
Terugblik 2006
Terugblik 2007
Terugblik 2008
Terugblik 2009
Terugblik 2010
Terugblik 2011
Terugblik 2012
Terugblik 2013
Terugblik 2014
Terugblik 2015
Terugblik 2016
Terugblik 2017
Terugblik 2018
Fracarita Belgium
oud-Zuidreizigers

Terugblik 2007

“Het is mooi en goed om te zien hoe de jaarlijkse actie op onze school ook werkelijk vooruitgang betekent voor het Zuiden.”

“Wij organiseren elk jaar enkele activiteiten om het Zuiden te steunen, maar de afstand blijft groot. Nu is dat allemaal veel tastbaarder voor mij, want ik heb gezien wat er met ons geld gebeurt. Los van alle ellende ter plaatse heb ik een goed gevoel, want het is echt wel zinvol om die projecten te steunen.”

“Ik ben, samen met de anderen van de groep, dankbaar voor de openhartigheid en de opmerkelijke nederigheid van deze Broeders en hun medewerkers, voor hun warme ontvangst en voor het feit dat wij op korte tijd zoveel onvoorwaardelijke liefde van hen te zien kregen.”

“Met nóg meer overtuiging kan ik nu zeggen: mijn collega’s in het Zuiden kunnen op mij blijven rekenen!”

deelnemers2007

“Het is 23u30 plaatselijke tijd wanneer ik onder een blauw muskietennet mijn eerste indrukken van Afrika verwerk: de zachte warmte die me niet overvalt maar me omarmt, de goedlachse zwarte menigte, onze eerste busrit achter de pick-up volgeladen met onze koffers, de geur van houtskool waarop de Rwandezen koken, de rode aardkleur van Afrika in het licht van de auto’s, de staat van het Afrikaanse wegdek,… om die avond te eindigen in het klooster van Ndera.”

“HVP Gatagara.
In 2003 was dit het project van onze Zuidactie.
Ongelooflijk dat je de verhalen die je in de klas vertelde, nu in werkelijkheid ziet.
De gehandicapte kinderen.
Het atelier waar de protheses worden gemaakt.
De klassen.
De afdaken.
Dat was er, dankzij onze centen…
Het gaf voldoening…”

“Wat een groot verschil! Wij durven klagen omdat we soms denken dat de infrastructuur niet beantwoord aan onze eisen. Kan het personeel hier zoveel eisen stellen zoals wij het durven doen? Bij het binnen treden van het psychiatrisch centrum kreeg ik het gevoel of ik 20 jaar of nog meer was terug gekeerd in de tijd.
Maar ik stond versteld van het vele mooie werk in dit ziekenhuis. Het gaf me een warm gevoel. Knap…”

“Geen asfaltwegen meer. Deze werden opgebroken om de stenen te verkopen.
Grote, diepe kuilen in de straat die je best meed.
Auto’s, brommers, vele wandelende mensen langs de weg.
Barakken, die winkels voorstelden.
Mensen, die maar wat rondhingen.
Mensen langs de weg die wat spullen verkochten.”

“Ik kom ogen en gevoelens tekort voor alle waarnemingen. Ik zou ze allemaal in een klein zakje willen opbergen. Voor later.”

“Je huidskleur is donker.
Je haar heeft een andere structuur.
Je leven bevat ontelbare geheimen.
Je wereld is zo vreemd voor mij.
En toch …
Je hebt diezelfde guitige pretlichtjes in je ogen.
Je kijkt met dezelfde verwondering naar de wereld.
Je wordt op dezelfde manier verliefd.
Je leven is een even groot wonder en een even grote zoektocht naar geluk.

Je bent zo duizendmaal anders en toch zo gelijk.”

“Op een avond onder een hemel van sterren (aan de evenaar kan je ze bijna plukken) deed ik in stilte de innige wens voor gelijkheid op aarde; voor iedereen, ongeacht hun kleur of plaats van geboorte.”

“Bij het bezoek aan de blinde dame is het na haar getuigenis muistil in het hutje. Iedereen is behoorlijk onder de indruk. Hier zijn geen woorden voor. En toch leven ook deze mensen in het jaar 2007! Ik zal nooit meer kunnen zeggen dat ik het niet heb geweten…”

“Tijdens de autorit zigzagt Br. Johan van het linkse rijvak naar het rechtse rijvak, afhankelijk van de grootte en de diepte van de putten in de weg.”

“We belanden bij een school van de lokale gemeenschap waar vorige zondag tijdens hevige regens een modderstroom zijn weg had gezocht. Ook het dak van verschillende klaslokalen was gewoon weggeblazen. Toch was alles al een beetje rechtgezet en werd er les gegeven, toetsen afgenomen en stond de klassikale verbetering en bespreking op de zeer verouderde wankele schoolborden.”

“Tijdens de recreatie of speeltijd spelen de jongens voetbal… om de honger te vergeten.”

“We werden uitgenodigd bij een bejaarde vrouw. Op een kleine bank konden we even plaatsnemen en de vrouw was vereerd door het bezoek van een muzungu (blanke) in haar woning. In de deuropening zag ik al die mooie bruine gezichtjes van de kinderen die met grote ogen keken naar de muzungu, enkele wreven even over mijn arm om zeker te zijn dat het geen witte poeder was op mijn armen. Ik moest toch even lachen.”

“Emerance is leerkracht, net als ik. Trots toont ze ons haar kleine plantage rondom de woning. Zelf fruit en groenten kweken is een dagdagelijkse én levensnoodzakelijke taak van haar en de andere gezinsleden. Net voor de deur zit een nichtje spinazie fijn te stampen in een grote houten pot. We werken in hetzelfde onderwijswereldje. Alleen leven wij in twee totaal verschillende werelden, denk ik stilletjes. In het kleine hutje leer ik Emerance, mijn Congolese collega kennen als een krachtige, wijze en bijzonder barmhartige vrouw. Haar heb ik toen volledig in mijn hart gesloten.”

“Naarmate de dag vordert, slaag ik er in om me steeds meer heel respectvol open te stellen voor le savoir-vivre van mijn collega uit het Zuiden.”

“Het is boeiend, maar vooral mooi om te zien hoe met zoveel materiaal uit België (onze Zuidactie 2005 Jambo!) zulke deskundige ateliers worden uitgebouwd. De leerlingen stellen er ons vragen zoals ze dat bij ons ten tijde van De Witte van Zichem deden: al rechtstaand, naast hun bank, beleefd bedankend wanneer het antwoord is gegeven.”

“In Centre Humura, een dagcentrum voor kinderen met een mentale handicap wordt de dag gestart met een gezamenlijk moment: ‘La table ronde’. Een jongen met een erg guitige blik in zijn ogen mag op de tamboerijn spelen. Het ritme werkt aanstekelijk en iedereen klapt mee. Enkele kinderen beginnen te dansen. Een meisje danst mijn richting uit, neemt mijn hand en leidt me naar de dansvloer. Wie had gedacht dat we op deze laatste dag nog zo een intens moment zouden meemaken. Ik ontspan me en laat me leiden door het meisje. Even vergeet ik alles om me heen. Twee verschillende culturen met elkaar verbonden, alle maskers vallen af!”

“Als ik één les geleerd heb, is het wel dat we moeten ophouden met zeuren om de kleinste onnozelheid. Ik heb aan mijn reis ook een ongelooflijke bewondering overgehouden voor het werk van Caraes.”

“Vele broeders en medewerkers hebben we leren kennen. Stuk voor stuk mensen krachtige mensen. Ik kan niet onder woorden brengen wat een schat aan ervaringen, aan rijkdom ons is te beurt gevallen tijdens deze Zuidreis.”

“We hebben dezelfde job, maar wat een ander leven… Met nóg meer overtuiging kan ik nu zeggen : mijn collega’s in het Zuiden kunnen op mij blijven rekenen!”

foto1

foto2

foto3

foto4

foto5

foto6

foto7


contact:  
Google


www.zuidreis.be