Welkom
Doelstellingen
Praktisch
Stel je kandidaat!
Rwanda-Kivu
Terugblik 2005
Terugblik 2006
Terugblik 2007
Terugblik 2008
Terugblik 2009
Terugblik 2010
Terugblik 2011
Terugblik 2012
Terugblik 2013
Terugblik 2014
Terugblik 2015
Terugblik 2016
Terugblik 2017
Terugblik 2018
Fracarita Belgium
oud-Zuidreizigers

Terugblik 2006

“Het kunnen deelnemen aan de Zuidreis was voor mij een unieke ervaring.”

“Meer dan ooit raakte ik door de Zuidreis overtuigd van de noodzaak van mondiale solidariteit.”

“Stuk voor stuk zijn het waardevolle initiatieven waardoor de ‘minste’, zwakste, meest vergeten en kwetsbare mensen een ‘menswaardig leven’ krijgen.”

“Ik heb gezien met welke visie, inzet, liefde en enthousiasme de Broeders van Liefde en haar medewerkers hun taak voor de minst bedeelden uitoefenen. Het geeft mij als mens en als verpleegkundige een extra motivatie om mijn steentje bij te dragen aan het welzijn van onze medemens.“

“Terug thuis was ik aangenaam verrast door de vele, geïnteresseerde vragen van mijn leerlingen. Een authentiek verhaal is toch wel sterk, dat mocht ik weer ervaren. Je kan ook beter vertellen, want je hebt het met eigen ogen gezien.”

deelnemers2006

“Blinkende golfplaten van huisjes en roodbruine aarden wegen komen steeds dichterbij. Eerder dan verwacht raken de wielen van het Rwandair Express toestel zachtjes de landingsbaan, want het vliegveld van Kigali ligt bovenop een heuvelrug. Eindelijk zetten we voet op Rwandese bodem. We zijn er!”

“Blote voeten, gescheurde kleren, vuil, 1 maal per dag eten, 1 maal per maand vlees, gele jerrycans gevuld met water, een afgebroken paraplu die als wandelstok dient, 4 bananentrossen vastgebonden op een fiets, vrouwen met een paraplu om zich te beschermen tegen de zon, vrouwen met schotels met kleine visjes, dragend op het hoofd en een zwerm vliegen er rond,…”

“Zicht van uit het klooster op de stad Bukavu – het geluid van de stad is te horen. Het is een heel ander geluid dan dat ik gewoon ben: geen industrieel geluid, geen lawaai van auto’s. Wel stemmen, duizenden stemmen – het geroezemoes van de honderdduizenden inwoners van Bukavu.”

“Op het moment dat ik in een klasje mijn eerste foto maakte van een kind in een rolstoel en deze foto toonde aan dit kind, rolde hij zich op in zijn rolstoel van plezier en kirde van het lachen. Op dat moment schiet er één gedachte door mijn hoofd ‘we hebben teveel’ en krijg een emotionele klop. Ik ben uit de klas gelopen. Die ene gedachte ‘we hebben teveel’ is de verdere reis verscheidene keren terug in mijn hoofd geschoten.”

“Twee per twee gaan we vandaag met twee lokale leerkrachten een bezoek brengen in de ‘quartiers’, hun woonwijken op de heuvels van Bukavu. Ook zij wonen hier… een klein ‘huisje’ gebouwd uit dubbele verticale stokken en horizontale bamboestokken, gevuld met klei en stenen. Eén donker kamertje laten ze ons zien. Er staan enkele stoelen, tegen de muur hangt een prent van Maria en een kruisbeeld. Naar de andere kamer durf ik niet vragen… wetend dat zij daar koken, eten, slapen…“

“Ook ik bestijg de heuvel waarop het ITFM gelegen is. Op weg voor een thuisbezoek bij mijn Afrikaanse collega-leerkrachten. Raffaël heeft vijf kinderen en is weduwenaar. Hij moet overleven met $ 55 per maand. Het kost $ 5 per maand om je kind naar school te laten gaan. De rekening is vlug gemaakt als je vijf kinderen hebt. Het huis van Raffaël is erg klein met muren van houten balken en bruinrode kleigrond als muursteen. Het keukentje is nog geen drie vierkante meter groot. In het midden liggen drie stenen waarop een kookpot kan worden geplaatst voor het koken op een houtvuur. Raffaël heeft één kookpot. Het is er vuil en donker.”

“Je bezoekt een lokaal gezondheidscentrum in de quartiers van Bukavu. Een gedreven arts laat je trots het hele centrum zien. Hij vertelt ook dat diarree dé doodsoorzaak is bij kinderen: al te vaak krijgen ze vervuild water te drinken, rechtstreeks geput uit het Kivumeer dat van ver zeer mooi en proper lijkt maar verre van proper is. Wij hoeven thuis maar een kraan open te draaien en zonder gezondheidsrisico’s kunnen we liters water drinken. Maar meestal kopen we dan nog flessen water, want dat water is lekkerder!”

“Ik zie huilende kinderen: ‘ze huilen zoals bij ons’, zegt een Zuidreiziger, ‘maar niet van de honger’, zegt een Congolese leerkracht er laconiek bij… Deze namiddag is er weer één om heel stil van te worden.”

“Vandaag is het Aswoensdag: automatisch klinken de woorden: ’Gedenk dat ge van stof zijt en tot stof zult wederkeren…’ in mijn oren.”

“De blinde leerkracht geeft gedreven les. Met klare en vaste stem stelt hij vragen aan zijn blinde leerlingen. En dan… uit één mond... allen samen: ‘s’il vous plaît, s’il vous plaît’. Zeer enthousiaste leerlingen willen de vraag van de leerkracht beantwoorden. Ze werken schitterend mee. Door stemherkenning duidt de leerkracht de leerling aan die mag antwoorden. Het zijn gemotiveerde leerlingen, dat is duidelijk. Onder hen een meisje dat de 5e plaats behaalde in het nationale Rwandese staatsexamen. Een puike prestatie met haar handicap.”

“Didactisch materiaal is er nauwelijks aanwezig. Maar toch… er is méér te zien. Zoveel méér. Een onderwijzeres die het beste van zichzelf geeft. Het onderste uit de kan wil halen met de weinige middelen die ze heeft. Ik zie stralende en gelukkige kinderen. Ik zie een enthousiasme die ik niet voor mogelijk hield. Ik zie daar iets gebeuren en bewegen. In de ogen van zovele kinderen ontwaar ik een wil en dankbaarheid. Verblind loop ik bijna tegen de schoolbel op.”

“Je ziet, tijdens de bomvolle en stemmige eucharistieviering op zondagmorgen, een man vol overgave het Onze Vader meebidden – met de handpalmen naar boven. En plots weet je het weer: religie/geloven is jezelf uit het centrum halen…”

“Centre de Jour Humura. Dagcentrum en activiteitencentrum voor kinderen met een mentale handicap. We maken de dagopening mee – een feest is dat: er wordt gesproken, gezongen, gedanst. Eén voor één wordt iemand van ons uitgenodigd voor de dans. Een project dat hoop, visie en inzet uitstraalt!”

“Stuk voor stuk zijn het waardevolle initiatieven waardoor de ‘minste’, zwakste, meest vergeten en kwetsbare mensen een ‘menswaardig leven’ krijgen.”

“Gemotiveerde broeders, verplegers en verpleegsters vertellen ons hun manier van werken. Het is duidelijk dat er hier iets beweegt. Laat het voor ons een stimulans zijn om hen verder te begeleiden en te helpen waar nodig. De weg is misschien nog lang, maar als we samen stappen, wordt de tocht alleen maar lichter. Met deze deugddoende signalen nemen we afscheid van Rwanda. We hebben heel wat om op de lange vlucht naar huis over na te denken. En ook lang daarna nog. Deze Zuidreis was een zeer intense ervaring.”

“Geleerd. Ik heb op 12 dagen in Afrika misschien meer geleerd dan 46 jaar in België.”

“Mijn hoofd zit vol, maar veel werd duidelijk. Het kunnen deelnemen aan de Zuidreis was voor mij een unieke ervaring. Ik heb gezien met welke visie, inzet, liefde en enthousiasme de Broeders Van Liefde en haar medewerkers hun taak voor de minst bedeelden uitoefenen. Het geeft mij als mens en als hulpverlener een extra motivatie om mijn steentje bij te dragen aan het welzijn van onze medemens.”

“Iedereen die in de toekomst wil deelnemen aan de Zuidreis, geef ik de raad deze kans niet te laten voorbijgaan.“

foto1

foto2

foto3

foto4

foto5

foto6

foto7


contact:  
Google


www.zuidreis.be